Engel Olmak mı? Engelli Olmak mı?

ENGEL OLMAK MI? ENGELLİ OLMAK MI?

Hemen her gün haberlerde engelli vatandaşlarımıza yapılan haksız ve çirkin davranışlar gösteriliyor.

Ne zaman bu hale geldik?

Bu kadar vicdansız, merhametsiz değildik biz. Ya da öyleydik de biz mi farkına varamadık?

Otobüsten zorla indirilen bir vatandaşımız ve yolculardan ses yok.

Tenisçi kızımız noterin olduğu kata çıkamadığı için para cezası kesilmesi.

Bunlar sadece ortaya çıkarılanlar ya görmediklerimiz, duymadıklarımız?

Toplumun her ferdinin oturup enine boyuna düşünmesi gerekir.

En başta aileler… Çocuklarını yetiştirirken her konuda bilinçli ve duyarlı olarak hayata hazırlaması lazım. Öncelikle insani duygularını öğretmekle başlamalıyız. Nasıl olacak , neler yapmalıyızı arayıp bulup ortaya çıkarmalıyız. Çocuklarınızla birlikte bulunduğunuz her ortamda gördükleri, duydukları şeyleri sorduklarında anlayacağı şekilde kızmadan, bıkmadan anlatmanız gerekir. Mesela çocuk parkında oynarken karşılaştığı engelli bir çocuğu gördüğünüzde hemen toparlanıp kaçmayın. Oturup anlatın, o an için anlamayabilir ama bir daha karşılaştığında inanın daha iyi yaklaşır engelli arkadaşına.

Hep söylenir çocuklarınız sizlerin aynasıdır diye.

Hiç unutmam küçük kızımın Veli toplantısında Veliler kendini övmeye başladıklarında dedi ki , boşa konuşmayın ben sizin kim olduğunuzu gayet iyi biliyorum. Çocuklarınız sizin aynanız.

Anne baba olarak çocuklarımızla beraberken davranışlarımıza, konuşmalarımıza çok ama çok dikkat etmeliyiz. İlkokulda sınıfta hastalığı yüzünden maske takan çocuk var diye Veliler çocuklarını o sınıftan aldılar. Daha bunun gibi bir sürü davranışlar.

Kimin başına nerede ne gelir hiç belli olmaz, hepimiz her yaşta engelli adayıyız. Lösemi de öyle.

Tekrar söylüyorum çocuklarımızı yetiştirirken, ahlaklı, vicdanlı, merhametli olmaları için gereken neyse onu yapalım.

Bizden farklı olanları gördüğümüzde nasıl davranacağımızı öğrenelim, çocuklarımıza da öğretelim.

Yıllar önce bir radyo programında dinlemiştim. Engelli çocuğu olan bir anne “Allahım çocuğumun canını benden önce al” diye dua ediyordu. Hala aklıma geldikçe içim acır.

Toplum olarak canı gönülden yardım edip sahip çıkmalıyız.

Tecavüzlere karşı sesimizi yükseltmeliyiz.

Evden çıkma imkanları olmayanlara elimizden geldiğince yardımcı olmalıyız.

Not: unutmayın hepimiz engelli adayıyız. Hastalık hepimizin başına gelebilir. Eğer kendimize nasıl davranılmasını istiyorsak, önce insana nasıl insan gibi davranılırı öğrenip, öğretmeliyiz.

Her şeyde olduğu gibi söz dönüp dolaşıp eğitime geliyor. EĞİTİM AİLEDE BAŞLAR.

Asiye Yılmaz

Bir Kahve Molası

%d blogcu bunu beğendi: